“Koemi – Lachi” (Hooglied)  “Sta op, kom, Leef”


Lieve vrienden en vriendinnen van Sint Lioba,



Koemi , lachi, kan zowel betekenen `sta op en kom…`, als ook `stap op, ga, Leef`. Het is

maar vanuit welk perspectief je kijkt.

Met  deze  tekst,  als  opschrift  boven  deze  brief,  hebben  we  van  –de  ook  u  zo

vertrouwde- zr. Karin afscheid moeten nemen.  Zij heeft haar leven voltooid en is op 18 september teruggekeerd naar haar Schepper.

Wellicht kent u zr. Karin van de jaarlijkse vriendenbrief, of nog uit de tijd dat zij

priorin van ons klooster was, of van de jaren die daarop volgden waarin zij nog volop actief mee vorm gaf aan onze gemeenschap. Ze heeft gegeven wat ze te geven had, tot en met het feest van het 80 jarig bestaan van Sint Lioba in augustus, waarvoor zij de tekst van een theaterstuk had samengesteld, uit Maria Sibylle Merian en waarmee zij eindigde met de strofe:



“Sibylle echter staat terzijde; haar hart haakt naar de

Hemelweide.

Nooit raakt het van zijn onrust vlot, totdat het rust –

voorgoed- in God.”



En wij weten dat zij voortaan toehoort aan een werk dat stil en heimelijk is. Karin zal nu altijd vrij zijn, alles verliezen en alles winnen, en de ruimte en de tijd om haar heen zullen zijn als God-zelf.




Einde en nieuw begin.


Meister Eckehart, een mysticus die leefde in de 13de-14de eeuw in Erfurt (de stad waar ook onze stichteres Hildegard Michaelis is geboren en getogen) heeft in één van zijn kerstoverwegingen eens de vraag gesteld: “Wat heeft het voor zin dat Jezus geboren is, als hij ook niet opnieuw in ons geboren wordt.”

Het antwoord laat zich raden…… Gave en opgave.


In de vesperviering van 28 november, de 1ste  adventszondag ontstaken we de eerste kaars van de advent, de tijd van uitkijken, voorbereiden en aankomen.

De adventskransen spelen met licht. Tegen de fysieke nacht in steken we iedere zondag

een kaars meer aan, ongeacht de doorzettende gang van de nachten.

.

We zullen de komende weken de profeten, over 26 eeuwen heen, weer tot ons horen roepen….. , dat die Dag, die Licht en Vrede is, er ooit zal komen…..., als wij dat willen. En dat wij ons vandaag al daarover mogen verheugen.

Misschien is er in de houding van de mensen met het messiaanse visioen, toen en nu, niet zoveel verschil.

Want laten we eerlijk zijn, het is verschrikkelijk te zien… hoe machteloos… vrede en goedheid schijnen… in onze wereld…; en hoe schrikbarend effectief daarentegen… de probate middelen van macht lijken…., de recepten van geweld…, van het ´gezonde verstand´…., opgeblazen van waanzin.., uit op vernietiging.

Ook vandaag is het niet altijd eenvoudig, als mensen te leven, in de –soms ondraaglijke- spanning van de feitelijke wereld, en de wereld die de profeten ons, van tijd tot tijd, en ook Jezus, ons voor ogen houden.

Vrede is wat nog niet bestaat: wat vaak nog niet te zien is. Maar wél in ons leeft, als die

blijkbaar onuitroeibare zachte kracht, die wij `verbeelding` noemen, en die gevoed wordt door de messiaanse visioenen van vrede….., en waardoor steeds weer opnieuw dat verlangen  wordt  gewekt.  En  enkel  omdat  wij  vrede  verlángen,  blijven  we  het  voor mogelijk houden; en vraagt, en dringt de verbeelding aan, tot concrete gestaltegeving - ook als een opdracht aan ons, om ertoe bij te dragen de Dag van Licht te verhaasten.



En zo spelend, is de liturgie, als teken en getuigenis van die hoop, werkelijker dan de werkelijkheid. Ze speelt in op de binnenkant van ieder mens, ze verkondigt de weg, een weg van bevrijding, een weg naar vrede, de weg van menswording, die voort leidt naar een verte van nu nog schijnbaar ontoegankelijk Licht.

Heel  de  Bijbelse  traditie  zegt  ons  dat  wij  kunnen  leren,  en  groeien,  en  onszelf

overwinnen; dat die kracht om tot vrede te komen in ons is gelegd, als een levend en kloppend hart, en dat wij bij machte zijn om dat hart te volgen.

En dan… wanneer juist de langste nacht voorbij zal zijn, staan we klaar om de geboorte

van het Onvergankelijke Licht te vieren.



Vanuit de gemeenschap



Behalve dat we afscheid hebben moeten nemen van zr. Karin, willen we u ook laten weten dat zr. Ellenor haar volgende stap op haar monastieke weg heeft gezet. Ook mogen we ons verheugen over de komst van br. Marc die 21 augustus zijn leven als monnik bij ons voorzet, wat maakt dat ons ledental van de gemeenschap stabiel op 14 zusters en broeders is gebleven.




Een feestelijk jubileumjaar.



Het was een driedubbel jubileumjaar voor het Sint Liobaklooster.

Als eerste herdachten we, dat onze stichteres Hildegard Michaelis 2 augustus 80 jaar geleden, samen met zr Elisabeth vd Kruijf en zr Romana de Boer, begonnen was met het Sint Liobaklooster in Egmond Binnen.

.

Maar ook de stichting Vrienden van het monasterium Sint Lioba bestond dit jaar 15 jaar en de Lioba School voor Vrede 10 jaar.

Redenen genoeg om met ons allen dankbaar feest te vieren. En dat hebben we gedaan!



Op 16 augustus hebben we gezamenlijk met de broeders  van  de Sint Adelbert abdij (die ook hun 80 jarig jubileum vierden), en de dorpsgenoten van de Egmonden `s morgens de eucharistie gevierd op de Adelbertus-akker.

Daarna was ieder uitgenodigd voor een lunch, op de Binnenhof van ons klooster, met muzikale bijdrage van de plaatselijke fanfare.    Aansluitend  was  er  een  markt met producten van de abdij en van onze kunstateliers.



Ook waren onze ateliers te bezoeken en voor de liefhebbers werden er diverse workshops aangeboden, zoals batik, speksteen bewerken of stenen beschilderen.

Het was een dag vol ontmoetingen, kleur en muziek.



30 augustus hebben we samen feestgevierd met de monniken van de Sint Adelbertabdij en genodigden. Na een feestelijke eucharistieviering en lunch was er een uitvoering door de zusters en broeders van Lioba en de abdij en danseres Sophia v.d. Putten, waarin het leven van Maria Sybille Merian werd verbeeld. Wat ons er toe had gebracht voor het feest deze keuze te maken, is, hoe eigenlijk de monastieke weg van verwondering en het zoeken naar ons diepste verlangen erin tot uitdrukking komt. De zoektocht via de schoonheid van Gods schepping, die overgaat in het zoeken naar de Schepper.

Een tweede maal is het stuk op 1 oktober opgevoerd voor de vriendenstichting in feestelijke omlijsting en gezamenlijke maaltijd.




Onze Activiteiten


Behalve ons eigen jubileum was het dit jaar ook 50 jaar geleden dat het 2de  Vaticaans concilie de encycliek Nostra Aetate had voortgebracht. In het kader van dit gebeuren was er in Vicenza ( Italië ) een grote bijeenkomst rond de ontwikkelingen en vernieuwing van de  liturgie. Hiertoe waren wij met ons werk uitgekozen om deel te nemen aan een tweetal exposities. Eén die betrof ons batikwerk in het diocesaan museum in Vicenza; en de andere een groots intercontinentaal gebeuren `Koíne Event`, vanwege het exclusieve karakter en ontwerp van onze ingeweven kazuifels.

.


foto.jpg

In de beeldhouwerij is dit jaar ook weer flink gewerkt aan

diverse beelden, voor bedrijven die een jubileum vierden, een beeld van een zwangere vrouw, grafstenen en waterspiegel. En een twee meter groot beeld is voltooid, dat de naam `de opgang` draagt (zie afbeelding hiernaast).




De 7 beelden van Bijbelse vrouwen -in basalt gehakt- zijn, na  een  jaar  Bijbels  Museum  in  Amsterdam,  nog  steeds onderweg  naar  hun  uiteindelijke  bestemming,  maar  ze hebben nog een tussenstop gemaakt en zijn nog even te bezichtigen in de Bijbelse beeldentuin in Hoofddorp. Zij krijgen er komend jaar nog 5 zusterbeelden bij. (www.kunstambachtlioba.nl )



Aan de aanbouw bij de tentoonstellingsruimteentoonstellingsruimte wordt nog volop gewerkt. Wanneer dat gereed is, zal het mogelijk zijn om groepen  “daggasten” te ontvangen, maar ook om het project Bijzonder Kompas verder uit te bouwen, waarin we kinderen van basisscholen ontvangen om een dag mee te leven, en zo een ervaring mee te geven van wat Godsdienst inhoudt.  Ook  dat  is  niet  “kennis”,  maar  ontmoeting,  in  liefde  met  die  andere mysterieuze werkelijkheid. (www.bijzonderkompas.nl)










Nog een bijzondere vermelding betreft de oprichting van `tHuis Lioba,



De ontwikkelingen in samenleving -en kerk- op het vlak rond de palliatieve fase van ernstig zieke mensen, in combinatie met de overvloed aan ruimte die we hebben, bracht ons er verleden jaar toe contact op te nemen met Hospice Alkmaar. Dit heeft geleid tot een haalbaarheidsonderzoek, dat uitgewezen heeft, dat er nu al, maar meer nog in de nabije toekomst, behoefte zal zijn aan plaatsen waar hospice –gerelateerde- zorg verleend zal worden.  Daarop is besloten verdere stappen te zetten. De doelgroep betreft mensen in de palliatieve fase, wat dus een langere periode kan inhouden dan 1 jaar voor het overlijden.

Onze missie/visie hebben we als volgt verwoord: “ ‘tHuis Lioba is een `tHuis met ruimte voor eigenheid, geborgenheid, schoonheid en eenvoud, waar de professionele kennis en kunde van Hospice Alkmaar samenvalt met de gastvrije bedding van de Lioba gemeenschap.”

Als de zaken lopen zoals we verwachten hopen we volgend jaar rond deze tijd onze eerste gasten te ontvangen. De ontwikkelingen hieromtrent kunt u volgen  op onze hernieuwde website www.liobaklooster.nl



Beste  vrienden,     namens  heel  onze  Lioba-gemeenschap  wens  ik  U  een  stralend Kerstfeest, vrolijke dagen van de jaarwisseling, en dat het Nieuwe Jaar Gods zegen mag brengen over U, Uw familie en al degenen die U dierbaar zijn.



Zr. Emmanuele (priorin)


Sint Lioba, 15 december 2015