Egmond, Sint Liobaklooster, december 2001.
Lieve vrienden en vriendinnen van Sint Lioba,
Voor
alles willen wij,
“de Lioba’s”, jullie heel hartelijk bedanken dat jullie je
verbondenheid met onze kloostergemeenschap gestalte hebben gegeven
door lid te worden van onze vriendenkring. Bij iedere aanmelding
had
ik het liefst jullie meteen een bedankbrief geschreven, maar we
hadden
besloten het aan het eind van het jaar gezamenlijk te doen.
Intussen is er veel gebeurd.
De
stand van zaken in de Vriendenkring
Het
bestuur
Op de
eerste plaats is
er op 15 juli 2000 door Notaris Mr. A.Th.L. Hoekstra te Beverwijk
de
notariele stichtingsakte van de Vrienden van het Monasterium Sint
Lioba opgemaakt en zijn er statuten opgesteld die notarieel zijn
bevestigd. De Stichting Vrienden van het Monasterium Sint Lioba
heeft
hiermee een voorzitter te weten: Maria Johanna Groot –Bakker
(Annemiek).
De Stichting heeft verder een secretaris Gerardus Maria Groot
(Gerrie),
een penningmeester Peter Simon van Doorn (Peter); en twee zusters
als
bestuurslid:
Mevrouw Margaretha Maria Lelyveld, gewoonlijk genoemd
Zuster
Karin en
Mevrouw Maria Elisabeth Dol, in het dagelijks leven
genoemd
Zuster Laeta.
Verder
hebben we in
het bestuur als adviserende leden: Jan Apeldoorn, Renata Groen en
Marit Limmen. Hun advies beperkt zich niet alleen tot woorden maar
op
onvoorstelbare wijze door hun daden. Bovendien hebben nog andere
vrienden zich bijzonder actief ingezet te weten Ruud Crandel, die
alle
drukwerk verzorgt samen met het bestuur van de Vriendenkring en
Frank
Limburg nog nader te noemen.
Een
bestand
Op de eerste plaats is er een vriendenbestand opgestart. Bijzondere
uitvoerenden: Renata Groen en Marit Limmen. Men kan zich
nauwelijks
voorstellen wat dat aan vrije avonden vraagt.
De
Flyer
Er is een
folder
gemaakt, pardon een
“flyer” is de laatste naam, die U allen hebt ontvangen. Annemiek
Groot was redacteur en chef, geen eenvoudige taak als men alle
meningen wil honoreren. Maar hij is mooi geworden.
Website
Er is ook
een website
gemaakt door Marit Limmen samen met Frank Limburg, bovengenoemd
als
technisch adviseur. Hij is voor ons nog altijd op de achtergrond
gebleven. Niemand heeft hem ooit gezien! Maar U kunt de website
bezoeken: www.liobaklooster.nl en
dan zult u zien wat een mooi werk het geworden is. En ook hoe mooi
Lioba is. Soms zou ik er een muziekje bij willen laten klinken.
Maar
dat kunt u zelf ook doen door de promotie CD van het Hooglied,
gezongen door de Liobagemeenschap, op te zetten.
En
daarmee bent u
beland bij de
Liobagemeenschap
zelf. Het begin van dit jaar 2001 is voor ons allen heel moeilijk geweest.
Binnen vier maanden tijd verloren we -aan de hemel- drie van onze
zusters.
Op 4 februari overleed
Zuster Maura van der Klundert. In de tachtiger jaren toen Maura
ernstig met haar gezondheid te worstelen kreeg begon zij op raad
van
een psychologe te schilderen. Vanaf de eerste nog onbeholpen
schetsen
lag er in al haar aquarellen een stilte en een innigheid waar veel
schilders haar om konden benijden. Zonder dat zij er zich
rekenschap
van gaf schilderde zij steeds opnieuw haar eigen diepe liefde en
de
langzaam verworven innerlijke vrijheid. Jezus, verrezen, met in
zijn
hand een vis die hij op Paasmorgen in het houtskoolvuurtje legt,
op
het strand van het meer van Galilea. Maar de vis zwemt vrolijk verder in het vuur. De apostelen gooien hun vissersnet
uit,
maar vanonder is het net open en de vissen zwemmen vrij het net
binnen.
Op het
herinneringskaartje dat we voor haar gemaakt hebben staat het
portret
dat Stanley Roseman enkele jaren geleden van Maura schilderde. Een
portret dat dezelfde innigheid heeft dat Maura’s werk zo
kenmerkte.
Op
6 maart stierf Zuster Erica Poelmann. Nauwelijks 73 jaar oud.
Samen
met Zuster Germana, onze priorin, was zij in de Sint Sixtusabdij
in
België, toen zij daar
op
Zondagmorgen een hersenbloeding kreeg. Na een verpleging van 10
dagen
in het Ziekenhuis van Roeselaere is zij overleden.
"Zo onverwacht voor ons,
was
in Zuster Erica Poelmann het beeld voltooid
en
had zij de taak volbracht
waartoe God haar geschapen
had.
En
is zij tot haar Schepper teruggekeerd."
“O,
ik was dicht bij God
En in Gods oor heb
ik gefluisterd<
Mijn bede, die geen
bede was, maar rust.
Mijn ziel heb ik in
Gods oor gefluisterd.”
De
14de
Mei, gaf Zuster Elisabeth van der Kruijf haar leven terug aan God.
“Zalig de
zuiveren
van hart, want zij zullen God zien”.
Voor
ieder die haar
gekend heeft zijn dit de woorden die haar heel en al kenmerken.
Met
Moeder Hildegard
Michaelis was zij op 2 augustus 1935 naar Egmond gekomen voor de
Stichting van het Sint Liobaklooster. Zij was zelf toen 19 jaar
oud.
Voor heel de eerste generatie is zij de “novicenmeesteres”
geweest, die meer luisterde dan zei. En die luisterende bleef zij
voor
allen in tijden van vreugde en wanneer het leven zwaar woog.
Het leek
of heel onze
gemeenschap uit zijn voegen was. Voor Elisabeth en voor Maura
konden
wij alleen blij zijn dat zij zo hun leven mochten voltooien. Het
verlies van Erica was zo onverwacht. Zij had een heel grote,
warme en actieve plaats in de gemeenschap door haar moederlijke
zorg, voor de ouderen, zieken
en voor ieder die het nodig had.
Langzaam
aan heeft de
vitaliteit in de gemeenschap weer de overhand gekregen.
Ora
et Labora
In Lioba
zijn gebed en
werk altijd ten diepste met elkaar verweven.
Sinds
Pinksteren
dragen we de nieuwe gebatikte koormantels in de kerk tijdens de
lauden, vespers en de eucharistieviering. De oude waren tot op de
draad versleten.
Maar het
maken van
onze eigen koormantels voor het gebed bracht tevens mee dat er een
nieuwe ontwikkeling in de batik kwam voor de kerkelijke gewaden.
Kazuifels bijna in een enkele kleur gebatikt, maar in
verschillende
kleursterkte. Een zelfde ontwerp kreeg een heel nieuw verstild
karakter. Het eerste kazuifel is onmiddellijk verkocht.
De
weverij
Tot onze
vreugde
kunnen wij melden dat we de begrote verkoop met betrekking tot de
weverij nu bijna gehaald hebben. Een tiental gewaden- bijna allen
“ingeweven”, of batiks zijn verkocht. En dat betekent dat het
meest eigene van Lioba ook vandaag binnen de kerk van Nederland
wordt
gewaardeerd.
En dan
liggen er nog
verschillende opdrachten voor speciale ontwerpen, maar daarover
hoort
u misschien het volgend jaar meer.
De
beeldhouwerij
Intussen
is er een
nieuw beeldje geboren. De koorddanser, zoals U het kunt zien op de
kaart die wij U als teken van vriendschap dit jaar schenken. Het
is
een kunst het evenwicht te vinden op het smalle koord van ons
bestaan.
Zowel voor U als voor ons in het monastieke leven.
En wat is het dat ons in dat wankele evenwicht als staaf
behulpzaam is?
Nadat
vorig jaar het
grote Sint Annabeeld geplaatst is in de Noord, een nog echte dorpsgemeenschap aan de rand van
Heerhugowaard,
Noord Holland, waarmee wij sinds een aantal jaren een diepe
verbondenheid hebben- is er nu dit kleine beeldje tot stand
gekomen.
Misschien krijgt het een even grote uitstraling als het Sint
Annabeeld.
Edelsmederij
Onder het
werk dat
komt uit onze edelsmederij, vindt u een steeds mooiere collectie
kruisjes in zilver, messing, koper en in een combinatie van
verschillende metalen.
Pottenbakkerij
Tot onze
verrassing
bracht een bezoek aan ons gastenhuis door jonge eigenaars van een
restaurant in Den Helder, de opdracht met zich mee voor het maken
van
een eetservies. Het is een zoeken van vormen, kleuren en motieven.
Een
heel nieuwe uitdaging voor onze pottenbakkerij.
Het
Hooglied
Ter ere
van het nieuwe
millennium hebben we vorig jaar negen concerten gegeven van het
Lied
der Liederen samen met Chaim Storosum, jarenlang chazan van de
joodse
liberale gemeente van Den Haag, en met zijn Ensemble: Collegium
Musicum Judaicum. Het Lied der Liederen –of het Hooglied- is een
van
de mooiste liefdesliederen van de wereldliteratuur en staat in
onze
Bijbel. Het was een boodschap voor onszelf en voor onze wereld dat
de
Liefde altijd met God van doen heeft en dat zelfs in de duisterste
tijden de liefde opbloeit temidden van alle puin.
Ook dit
jaar, op 4
oktober, hebben we, deze keer alleen met Storosum en met de
celliste
Mariette Gort, in de Sint Andriesabdij te Brugge voor een
driehonderd
monniken en monialen uit de lage landen het Hooglied gezongen. Het
was
een buitengewoon feest.
Op de
begroting staat
ook:
Ontspanning
Zo
zijn we met bijna heel de Liobagemeenschap een week op vakantie
naar
Terschelling geweest, in het huis van de hervormde gemeente. Het
was
werkelijk een feest voor iedereen. Het wad, de zee, het bos, de
duinen, het natuurreservaat de Boschplaat enzovoort. We zijn er
nog
steeds niet op uitgekeken, want er was tevens een
intercommunautaire
kunstwedstrijd aan verbonden. Wie zou de mooiste foto, krijt-
pastel-
of aquarelschildering, of proza of poëzietekst aan ons verblijf in Terschelling wijden? Op Kerstmis kan
ieder
datgene inleveren wat zij het beste oordeelt, en op Nieuwjaardag
is er
de spanning van de prijsuitreiking.
Hier mee
willen we het
nieuwsbulletin van dit jaar beëindigen,
Met
vriendschappelijke
groet van ons allen.
Zuster Karin