Jaarbrief van zuster Karin 2008
Egmond, Sint Liobaklooster, 14 november 2008
Beste vrienden en vriendinnen van Lioba,
Vandaag, na een week lang regen - regen – nog meer regen en storm, ineens een wijde hemel en gouden licht en ik begin aan de jaarlijkse vriendenbrief. Op onze nieuwjaarskaart die U hierbij aantreft het symbool van de smalle brug in ons leven die vanuit het duister reikt naar het licht.
Gelukkig zijn er tijden dat ons leven als in een nooit eindigende lente welhaast baadt in licht. Maar onze wereld wentelt om een, ik geloof magnetische as, en de seizoenen wisselen van lente naar zomer, naar herfst en winter en er zijn onvermijdelijk ook donkere tijden. En het duister kan in ons leven – wij weten het maar al te goed - ook een heel donkere nacht zijn. Een nacht waar nooit meer een einde aan schijnt te komen.
Op zoek naar het licht in ons leven, naar het licht ook voor hen, voor wie de nacht aardedonker is, klinken in ons woorden die wij zingen in deze tijd rond Kerstmis en de Jaarwende: “het ware licht, dat iedere mens verlicht kwam in de wereld, was in de wereld, de wereld is door hem geworden.....
Het licht krijgt een persoonlijke gestalte. Hij, - wie?- het Licht. In het diepste donker van de nacht kan een Licht gaan branden, een vuur dat de ijzige kou die ons zijn omgeeft kan veranderen. “Maar de wereld erkende hem niet..” durfde niet in dat Licht te geloven.
Onze wereldliteratuur, wonderlijk genoeg meer dan onze religieuze literatuur, heeft een lied overgeleverd van Johannes van het Kruis, een mysticus uit de zestiende eeuw, waarvan ik de eerste regels hier weergeef.
in brand geraakt en radeloos van liefde,
en hoe had ik geluk ! ging ik eruit en niemand
die het merkte want mijn huis lag reeds te slapen.”
En dan moet ik U natuurlijk ook iets vertellen over het leven in Lioba. Na het schrijven van de vriendenbrief neem ik me altijd voor een lijstje aan te leggen van de lopende gebeurtenissen zodat ik het komende jaar niet zo hoef te peinzen wat er dit jaar allemaal weer gebeurd is. Helaas deze ijver is van korte duur, ik ben niet verder gekomen dan de maand maart.
Op de drempel van het nieuwe jaar, op 31 december 2007 is Marielle van den Bos ingetreden en op Hemelvaart van dit jaar op 1 mei, heeft zij het habijt gekregen, met de kloosternaam: “Michal - een kleine waterstroom –” , en is zij het noviciaat begonnen.
Op 26 maart heeft de presentatie plaats gehad van het boek over onze stichteres van Lioba:
“Hildegard Michaelis, een glimlach lang. nur ein Lächeln lang.” Tweetalig: Nederlands en Duits. Een monografie van ongeveer 40 bladzijden en ongeveer 70 pagina’s kleurenprint van haar werk. De foto’s van haar werk zijn gemaakt door Gerrit Heeres, en de uitgave is buitengewoon mooi verzorgd door Lannoo, Tielt in Belgie. De uitgave is in eigen beheer, en de verkoopsprijs is 39,50 euro.
Omdat Hildegard geboren en opgegroeid is in Erfurt hopen we met deze uitgave ook haar landgenoten te bereiken. De Bisschop van Erfurt, Monseigneur Joachim Wanke heeft voorgesteld, misschien komende zomer, een expositie van haar werk in Erfurt te organiseren.
Ruim een jaar geleden heeft een jong echtpaar, dat al jaren lang bij ons kwam, Michael Verheijen en Mathilda van Ameijde per brief ons voorgesteld zich met onze gemeenschap te verbinden. Een aantal gesprekken hebben er toe geleid dat vanaf het voorjaar Michael als “gastenbroeder” de verantwoordelijkheid voor het gastenhuis op zich heeft genomen, dat Mathilda voorlopig nog een gedeelte werkt maar de weekenden ook aanwezig is en helpt.
Onder hun leiding is dit najaar een groep vrijwillige “klussers” aan de slag gegaan en hebben het gastenhuis een opknapbeurt gegeven die na ongeveer 20 jaar functioneren ook dringend nodig was. Het gastenhuis heeft een metamorfose ondergaan en is als nieuw en opgefleurd. Het is nu nog fijner om in Lioba enkele dagen te gast te zijn.
Ook de Lioba School voor Vrede is verder opgeknapt. Naast de studie en vergaderruimte is nu een tweede ruimte opgeknapt en ter beschikking gesteld voor de School voor Vrede als eet en ontspanningsruimte. Dit betreft de materiele zorg, die daarmee natuurlijk niet ten einde is.
Veel grotere inspanning en inspiratie echter is noodzakelijk om de School van Vrede ook tot een levende realiteit te laten uitgroeien. Dat betekent zowel het maken van programma’s die jonge mensen kunnen inspireren als wegen zoeken hoe je jongeren van 18 tot 30 vandaag kunt bereiken. Het afgelopen jaar zijn ongeveer 180 studenten via scholen, instellingen of organisaties te gast geweest. Heel bijzonder daaronder was een internationale groep jonge mensen uit Polen, Griekenland, Israël, Egypte, Turkije van Code X, die bij ons te gast geweest zijn.
En zo gaan wij het nieuwe jaar tegemoet, U allen hartelijk dankend voor Uw meeleven en steun. Onze ogen gericht op het ware Licht, klaarder dan alle geschapen licht dat het U en ons allen mag verlichten.
Namens zr. Emmanuele, zr. Laeta en heel onze Communiteit.
zr.Karin en zr. Laeta
Met als een kleine bloemengift het laatste vers van de Donkere nacht:
ik drukte het gelaat van mijn Beminde;
het al stond stil, ik liet mij gaan,
liet al mijn zorgen liggen;tussen de witte leliën vergeten.”